તેમના હાસ્ય પાછળ દર્દ છુપાયેલું દેખાતું. બન્ને દૂર રસ્તા ઉપર એકધારું જોયા કરતાં જાણે તે કોઈની રાહ જોતાં હોય જિંદગીના આખરી પડાવમાં એકબીજાનાં સહારે દિવસો પસાર કરતાં

 અજય અને રાધિકા રોજ સાંજે બગીચામાં ચાલવા જતા. બંને જણા ચાલવા જતાં ત્યારે એક ઘર આગળ લાકડાનાં બાંકડા ઉપર એક વૃદ્વ દંપતીને બેઠેલા જોતાં.

 અજય અને રાધિકા એકબીજા સાથે મજાક મસ્તી કરતાં એકબીજાની વાતોમાં મશગુલ થઇ જતાં હતા. તે બંને ઘણા દિવસથી જોતાં કે વૃદ્વ કાકા અને કાકી એકબીજા સાથે વાતો કર્યા વગર ચૂપચાપ બેઠા હોય.

કાકા કાકી જિંદગીનાં અંતિમ પડાવમાં એકબીજાનાં સહારે દિવસો પસાર કરતાં હતાં. એકવાર રાધિકાએ તેમનાં સંતાન વિશે પૂછ્યું તો વિલાસ કાકીએ રડતાં રડતાં જણાવ્યું કે “તેમનો એકનો એક દીકરો અમેરિકા જતો રહ્યો હતો. શરૂઆતમાં તો ફોન આવતાં અને પૈસા પણ મોકલતો. થોડા સમય પછી તેનાં દીકરાએ ત્યાં લગ્ન કરી લીધાં પછી પૈસા મોકલવાનું પણ બંધ કરી દીધું. બંને સાવ એકલા પડી ગયાં.”

 અજયે કહ્યું “હું તમારા દીકરા જેવો જ છું. કઈ પણ કામ હોયતો મને ફોન કરી દેજો.”

✍️ કિરણબેન પુરોહિત (કૃતિ ) ભાવનગર.